در گیر و دار جنگ صفین، وقتی عمار یاسر به شهادت رسید، لرزه بر سپاه معاویه افتاد. چرا؟ چون همه حدیث معروف پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) را به خاطر داشتند که فرموده بودند:
«عمار یاسر به دست گروهی سرکش و ستمکار کشته میشود.»
(صحیح مسلم جلد ۴، صفحه ۲۲۳۵ و تاریخ طبری جلد ۳، صفحه ۹۸)
این حدیث، معاویه و اطرافیانش را در مخمصه انداخته بود. تا اینکه پسر عمرو عاص، موضوع را با پدرش در میان گذاشت و عمرو عاص هم موضوع را به معاویه رساند که: «این روایت برای ما دردسرساز شده!»
اما پاسخ معاویه تکاندهنده بود:
«مگر هر حدیثی را باید تکرار کرد؟! حتی اگر از پیامبر باشد، ما قاتل عمار نیستیم؛ قاتل کسی است که او را به میدان جنگ آورده است!»
اینجا بود که پسر عمرو عاص، با یک استدلال ساده اما کوبنده، جواب معاویه را داد:
«اگر حرفت درست باشد، پس قاتل حمزه سید الشهدا در جنگ احد، خود پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) است، نه آن برده سیاه لشکر ابوسفیان! زیرا پیامبر بود که حمزه را به میدان آورد.»
او با این جمله، کنایهای هم به نقشِ هند (مادر معاویه) در ماجرای کشتن حمزه زد.
معاویه که تاب این استدلال را نیاورد، با عصبانیت به عمرو عاص پرخاش کرد و گفت: «فرزند احمق و وسوسه گرت را از پیش من دور کن!»
الطبقات الکبری جلد ۳، صفحه ۱۹۱