یکی از برجستهترین جلوههای تولی در سیره حضرت فاطمه (سلام الله علیها)، محبت عمیق و اطاعت کامل از پدر بزرگوارشان، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) است. این محبت نه تنها عاطفی، بلکه از روی معرفت بود. در منابع اهل سنت، این رابطه ویژه به عنوان نشانهای از ایمان و تقوا معرفی شده است.
در صحیح بخاری آمده است:
«فاطمه پاره تن من است، هر کس او را بیازارد، مرا آزرده است.»
صحیح بخاری، جلد ۴، کتاب المناقب، باب مناقب فاطمه بنت النبی، حدیث شماره ۳۷۱۴
تبری در سیره حضرت فاطمه (سلام الله علیها) به صورت اعتراض به ظلم و مطالبه حق از سارقان فدک و غاصبان حق اهل بیت (علیهم السلام) تجلی یافته است:
در شرح نهج البلاغه ابن ابیالحدید (از علمای معتزلی اهل سنت) آمده است:
«فاطمه زهرا (سلام الله علیها) در مسجد، خطبهای ایراد کرد که در آن به صراحت از ابوبکر انتقاد نمود و فدک را مطالبه کرد.»
شرح نهج البلاغه ابن ابیالحدید، جلد ۱۶، صفحه ۲۱۰
همچنین در صحیح بخاری آمده است:
«فاطمه تا پایان عمر با ابوبکر سخن نگفت و از او ناراضی بود.»
صحیح بخاری، جلد ۵، کتاب فرض الخمس، باب فرض الخمس، حدیث شماره ۴۲۴۰
تبری در سیره ایشان، نه از سر کینه، بلکه از سر دفاع از حق و عدالت بود.