ابن حزم اندلسی (۳۸۴–۴۵۶ ق/۹۹۴–۱۰۶۴ م) از بزرگترین دانشمندان اهل تسنن در فقه، حدیث، فلسفه و ادبیات بود و بیش از ۴۰۰ کتاب نوشت که بخشی از آنها باقی مانده است. او در آثارش بر اهمیت اجماع در خلافت تأکید میکند، اما شرطی اساسی میگذارد:
هر اجماعی که علی بن ابی طالب و یاران نزدیکش در آن حضور نداشته باشند، بیاعتبار و حتی مورد لعنت خداوند است.
(المحلی، جلد ۹، صفحه ۳۴۵؛ جلد ۵، صفحه ۱۲۷، دار الآفاق الجدیده – بیروت).
از سوی دیگر، منابع معتبر اهل تسنن مانند صحیح بخاری و مسلم تصریح کردهاند که علی علیه السلام تا شش ماه پس از وفات پیامبر (صلی الله علیه و آله) و در زمان حیات حضرت فاطمه (سلام الله علیها) با ابوبکر بیعت نکرد.
(صحیح بخاری، جلد ۵، صفحه ۱۳۹)
این دو نکته کنار هم تناقضی جدی را نشان میدهد:
اهل سنت خلافت ابوبکر را اجماعی میدانند، در حالی که طبق سخن ابن حزم، اجماعی که علی بن ابی طالب در آن نباشد باطل و مورد لعنت خداوند است، و طبق نقل بخاری، علی بن ابی طالب شش ماه در این اجماع حضور نداشت.
دو راه برای حل این تناقض وجود دارد:
1- خلافت ابوبکر حداقل شش ماه مورد لعن خدا بوده است!
2- ابن حزم به همراه صحیح بخاری و صحیح مسلم دروغ گفتهاند!