«جعفر بن محمد کسی است که علم و فقهش؛ جهان را پر کرد» (جاحظ عالم مشهور اهل سنت، رسائل الجاحظ صفحه ۱۰۶)
«مردم به اندازهای از وی علوم نقل کردند که در تمام جهان منتشر شد و شهرتش سراسر جهان را فرا گرفت» (ابن حجر هیثمی، الصواعق المحرقه، جلد ۲، صفحه ۵۸۶)
در توجه طالبان علم به در خانه حضرت نوشتهاند: «جعفر بن محمد کسی است که دانشمندان به در خانهاش هجوم میآوردند … » (عبدالرحمن بسطامی حنفی، مناهج التوسل، صفحه ۱۰۶)
بزرگان اهل سنت از صالح بن ابی اسود نقل کردهاند که: شنیدم از جعفر بن محمد که میگفت:
«از من بپرسید پیش از اینکه از میان شما بروم که همانا پس از من کسی نیست که مثل حدیث مرا برای شما بازگو کند»
عبدالرحمن بن محمد بسطامی حنفی مینویسد:
«او در حالی که هفت سال بیش نداشت، درباره اسرار و علوم حقیقی سخن میگفت.» (شمس الدین ذهبی، سیر اعلام النبلاء، جلد ۶، صفحه ۴۴۰)
ابو حنیفه، امام بزرگ اهل سنت میگوید: «من عالمتر و داناتر از جعفر بن محمد ندیدم» (سیر اعلام النبلاء، جلد ۶، صفحه ۴۴۰؛ تهذیب الکمال، جلد ۳، صفحه ۴۲۱؛ تاریخ اسلام ذهبی؛ حوادث سال ۱۴۸، صفحه ۸۹)
شهرستانی مینویسد: «جعفر بن محمد، صاحب دانش و آگاهی فراوانی بود و اطلاعات گستردهای درباره مسائل حکمت داشت» (ملل و نحل، جلد اول، صفحه ۱۶۶)
منصور دوانیقی گفته است: جعفر بن محمد از کسانی است که خداوند درباره او میفرماید: «سپس این کتاب آسمانی را به گروهی از بندگان برگزیده خود به میراث دادیم». او از کسانی است که خداوند او را برگزیده است و او از سبقت گیرندگان در امور خیر بود. (تاریخ یعقوبی، صفحه ۲۶۸)
دانش امام صادق (علیه السلام) به علم خاص یا فن خاصی محدود نبود؛ ابو زهره، عالم بزرگ معاصر اهل سنت مینویسد: «علم و دانش حضرت منحصر به حدیث و فقه نبود، بلکه علم کلام نیز تدریس میفرمود … بالاتر از همه این علوم، امام صادق (علیه السلام) در زمینه اخلاق و علل و انگیزههای فساد آن آگاهی های بسیار ارزندهای داشت.» (الامام الصادق، صفحه ۶۶ و ۶۷)
گستردگی دانش امام صادق (علیه السلام) از یک سو و اخلاق کریمانه و مقام معنوی ایشان از سوی دیگر، شاگردان فراوانی را از فرقههای مختلف برای خوشه چینی در محضر آن حضرت گرد آورده بود.
ابو زهره عالم بزرگ معاصر اهل سنت در این زمینه مینویسد: «علمای اسلام با تمام اختلاف نظرها و تعدد مشربها یشان، در فردی غیر از امام صادق و علم او اتفاق نظر ندارند.» (الامام الصادق، ص ۶۶)
ابو حنیفه با آن عظمت و جایگاهی که نزد اهل سنت دارد، بر خود فخر میکرد و با لسان فصیحی میگفت: «لولا السنتان لهلک النعمان؛ اگر آن دو سال نبود، نعمان (ابوحنیفه) هلاک میشد» و منظورش از دو سال، دو سال شاگردی در محضر امام جعفر صادق (علیه السلام) بود. برخی از علما گفتهاند ابوحنیفه علم و طریقت را از امام صادق (علیه السلام) یاد گرفته بود. (محمود شکری آلوسی، مختصر التحفه اثنی عشریه، ترکیه، ۱۳۹۹ ه.ق، صفحه ۸)
مالک ابن انس، سفیان ثوری، سفیان بن عینه، یحیی بن سعید انصاری، یحیی بن سعید القطان، ایوب سجستانی و دیگر بزرگان اهل سنت در محضر حضرت گرد میآمدند و از خرمن دانش ایشان بهرهمند میشدند.