شبهه:
یکی از شبهاتی که وهابیها مدام تکرار میکنند، این است که میگویند: قاتلین امام حسین (علیه السلام) خود شیعیان بودند!
پاسخ کوتاه:
آنها که با امام جنگیدند یا از سپاه شام بودند و یا از عثمانیهای کوفه. شیعیانی که به امام نامه نوشته بودند توسط ابن زیاد زندانی یا کشته شده بودند و باقیمانده آنها نیز با بسته شدن دروازههای کوفه نتوانستند به یاری امام بروند.
پاسخ مشروح:
– اولاً باید سوال کرد: معنی «شیعه» چیست و «شیعه» کیست؟
مگر نه این است که شیعه یعنی پیرو پیامبر و اهل بیت؟! آیا کسی که اقدام به قتل امام حسین (علیه السلام) میکند، شیعه و پیرو امام حسین (علیه السلام) است؟!
پس در این جمله که «شیعیان امام حسین (علیه السلام) حضرت را به قتل رسانده اند»، تناقض وجود دارد! یعنی قاتلین امام حسین (علیه السلام) همزمان هم دشمن ایشان بودند و هم پیرو و محب ایشان؟! بر فرض هم که برخی از قاتلین امام، سابقه شیعهگری داشته باشند، ولی همین که در مقابل امام بایستند یعنی از تشیع خارج شدهاند.
– ثانیا در بین قاتلین امام حسین (علیه السلام)، اسامی این افراد به چشم میخورد: “عمر بن سعد”، “شمر بن ذی الجوشن”، “شبث بن ربعی”، “حرمله بن کاهل اسدی”، “سنان بن انس نخعی” و … که تمامی این افراد عثمانی و جزو دشمنان امیرالمؤمنین (علیه السلام) بودند و در جنگ “صفین” در سپاه معاویه حضور داشتند. در این بین نمیتوان حتی یک نفر معروف به شیعه اهلبیت (علیهم السلام) را یافت.
– ثالثا در منابع تاریخی و حدیثی اهل تسنن، میتوان اسنادی یافت که مخالف با این ادعای وهابیت است. برای مثال:
بیشتر سپاهیان عمر سعد از شامیان دشمن اهل بیت بودند. امام حسین (علیه السلام) در لحظات آخر، آن قوم جنایت پیشه را با تعبیر شیعه آل أبی سفیان معرفی میکنند و میفرمایند:
وای بر شما ای شیعیان خاندان أبوسفیان! اگر دین ندارید و از روز معاد نمی هراسید، لااقل در دنیا آزاد مرد باشید و آن گونه که میپندارید به حسب و نسب خود که عرب هستید باز گردید. (مقتل الحسین، خوارزمی جلد ۲ صفحه ۳۸؛ الکامل فی التاریخ، جلد ۴، صفحه ۷۶، الفتوح، ابن اعثم جلد ۵ صفحه ۱۱۷)
«قندوزی حنفی» نقل میکند که در کربلا، برخی از قاتلین امام حسین (علیه السلام) به ایشان گفتند: ما به خاطر بغضی که از پدرت در دل داریم، با تو میجنگیم. (ینابیع الموده، جلد ۳، صفحه ۷۲)
«ابن اثیر» نقل میکند که یکی از افرادی که در سپاه «عمر سعد» بود، خطاب به امام حسین فریاد زد: ای دروغگو فرزند دروغگو! (الکامل فی التاریخ، جلد ۴، صفحه ۶۷)
البته شاید گفته شود «بخشی از نامههای دعوت حضرت سیدالشهدا به کوفه را شیعیانی امثال توابین نوشتند» که این مطلب، صحیح است. اما باید توجه کنیم که نوشتن آن نامهها، مربوط به قبل از ورود ابن زیاد به کوفه است که فضای شهر را به کلی تغییر داد، شیعیان و بزرگان آنها را یا زندانی کرد –مانند میثم تمار- یا کشت –مانند هانی بن عروه و قیس بن مسهر- و همچنین دروازههای شهر را بست و مانع خروج شیعیان برای یاری حضرت شد.
حال داوری را به شما واگذار مینماییم
آیا هنوز میتوان گفت: آن کسانی که علت جنگ با امام حسین (علیه السلام) را، کینه خود به امیرالمومنین علی (علیه السلام) دانسته و آن دو بزرگوار را دروغگو خطاب مینمایند، جزو شیعیان و محبان امام حسین (علیه السلام) هستند؟
در پایان پیشنهاد میشود کتاب ناگفتههایی از حقایق عاشورا که در بخش معرفی کتاب همین سایت ارائه گردیده، مطالعه شود که بخش مهمی از آن به پاسخ همین اشکال به طور مفصل و با جزییات مستدل پرداخته است.