“شرک” به چه معناست؟

شرک در معارف دینی، معنای مقابل و متضادّ توحید است و به این ترتیب هرگونه نقضِ توحید، شرک می باشد.

برای واژه شرک گفته اند:
«الشِرکتُ و الشَّرِکَتُ سواءُ … مخالطهُ الشَّریکین …»

لسان العرب ذیل ماده شرک:
در معانی لغوی روح شرک در هم کردن سهم ها و آمیختن سهام می باشد.

در واقع شریک شدن در یک چیز، به معنای تعلق آن به دو یا چند مالک است که سبب در آمیختن مالکیت آنها با هم می شود.
گفتیم توحید به معنای نفی تشبیه (پس از نفی تعطیل) است و معنای لغوی توحید که یگانه دانستن است، نیز در بر گیرنده این معنا است.

به عبارت دیگر معنای شرک در تشبیه خلاصه شده که با همانندی یکسان می باشد. بنا براین ملاکِ اصلی شرک همان تشبیه است:
«وَ مَن شَبَّهَهُ بِخَلقِهِ فَقَدِ اتَّخَذَ مَعَ اللهِ شَریکا»
هر که او را به آفریده اش تشبیه کند، همانا با او شریکی گرفته است.

برچسب ها: , ,
نوشتهٔ بعدی
بررسی معنای شرک از منظر قرآن کریم
نوشته‌های پیشین
آیا صحابه در وضو پا را مسح می کردند؟

نوشته های مرتبط

۱ دیدگاه. دیدگاه جدید

لطفا مدارک عبارات عربی را بنویسید

پاسخ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست