غیر ما کافر است …

وهابیانی که از تفکر محمد بن عبدالوهاب پیروی می‏ کنند، «کشف الشبهات»⁽¹⁾ او را معیار سنجش در برخورد با دیگران می‌دانند و فقط به آیاتی که در این کتاب آمده است، برای اثبات و تبلیغ عقاید خود، استشهاد می‏ کنند و مدعی‏ اند تنها این آیات از محکمات هستند⁽²⁾ و دیگر آیات از متشابهات؛ محکمات مورد نظر خود را نیز تفسیر به رأی می‏ کنند.
حسن بن فرحان مالکی که خود وهابی مسلک است، می‌نویسد: «بعضی از پیروان شیخ چنین می ‏پندارند که او وحید عصر خود در علم و دانش بود و تمام کشورهای اسلامی که دعوت وهابیت را نپذیرفتند، بلاد شرک و کفر است و تمام علمای این کشورها، جاهلانی هستند که هیچ چیز از اسلام نمی‏ دانند!»⁽³⁾ محمدبن عبدالوهاب، مخالفان و منتقدان خود را چنین یاد می‏ کند: «آن‌ها می‏خواهند مردم را از دین خدا و رسولش دور سازند».⁽⁴⁾ به اعتقاد وی، اهل مکه و مدینه در آن روز که مذهب وهابیت را نپذیرفته بودند، همه کافر بودند!⁽⁵⁾
این عده (سلفی‏ها) برداشت خود از شرک و توحید را بر دیگران تحمیل می‏کنند، هرچند به بهای قتل و غارت اموال باشد. جنایت کربلا در سال ۱۲۱۶ یعنی ده سال پس از محمد بن عبدالوهاب را حتی مورخان سعودی باز گفته‏ اند.⁽⁶⁾
عقیده تحمیل تنها درباره شیعیان جاری نمی‏شد. اهل سنت و بلکه خود وهابی‏ها نیز از این جنایت‌ها در امان نبودند.⁽⁷⁾ ایوب صبری سرپرست مدرسه عالی نیروی دریایی در دولت عثمانی می‏نویسد: «عبد العزیز بن سعود که تحت تأثیر سخنان محمد بن عبدالوهاب قرار گرفته بود، در اولین سخنرانی خود در حضور شیوخ قبایل گفت: ما باید همه شهرها و آبادی‏ها را به تصرف خود درآوریم و احکام و عقاید خویش را به آنان بیاموزیم… برای تحقق بخشیدن به این آرزو ناگزیر هستیم که عالمان اهل سنت را که مدعی پیروی از سنت سنیّه نبویّه و شریعت شریفه محمدیه هستند، از روی زمین برداریم. مشرکانی که خود را علمای اهل سنت قلمداد می‏کنند، از دم شمشیر بگذرانیم؛ به ویژه علمای سرشناس و مورد توجه را، زیرا تا این‏ها زنده هستند، هم‏کیشان ما روی خوشی نخواهند دید. از این رهگذر باید نخست کسانی را که به عنوان عالم خودنمایی می‏کنند، ریشه کن و سپس بغداد را تصرف کرد».⁽⁸⁾
وی در جایی دیگر می‏نویسد: «سعود بن عبد العزیز در سال 1218ه‍ .ق هنگام تسلط بر مکه مکرمه، بسیاری از دانشمندان اهل‏سنت را بی دلیل به قتل رسانید و بسیاری از اعیان و اشراف را بدون هیچ اتهامی به دار آویخت و هر که را در اعتقادات مذهبی ثبات قدم نشان داد، به انواع شکنجه‏ها تهدید کرد. آن گاه منادیانی فرستاد که در کوچه و بازار بانگ زدند: ادخلوا فی دین سعود و تظلوا بظله الممدود».⁽⁹⁾ شاهد دیگر را می‏توان بمب گذاری‏های متعدد در عراق در صفوف اهل سنت و شیعه و حتی در عربستان سعودی در شهرهای ریاض و الخبر دانست.⁽¹⁰⁾

با این همه، حکومت وهابیان با همه مشرکان جهان دست دوستی داده است! رابطه سیاسی، اقتصادی و فرهنگی حکومت سعودی که مهد پرورش وهابیت است و خود در سایه این مذهب ساختگی به قدرت رسیده است، با فتاوای شیوخ وهابی چه تناسبی دارد؟! در طول سال، میزبان – به عقیده ایشان – مشرکان سراسر دنیا می‏شوند که همگی برای زیارت بقیع و حرم پیامبر (ص) در زیباترین هتل‏ها جای داده می‏شوند! در حالی که اگر غیر خود را کافر و مشرک بدانند، بایست این آیه شریفه را خوانده باشند: «یا أیّها الّذین آمنوا انّما المشرکون نجس فلایقربوا المسجد الحرام بعد عامهم هذا؛⁽¹¹⁾ ای کسانی که ایمان آورده ‏اید! حقیقت این است که مشرکان ناپاکند، پس نباید از سال آینده به مسجد الحرام نزدیک شوند.»

پی نوشتها:
۱.این کتاب تقریباً ۷۰ صفحه‏ ای را محمد بن عبدالوهاب، به منظور پاسخ‏گویی از ایرادات علمای بلاد بر افکارش نوشته است. از جمله کسانی که بر این رساله شرح نوشته‏ اند، محمد بن صالح العثیمین است که فردی عالم و نسبتاً معتدل بوده است، اما گویا به دلیل تقیه یا ترس از دست دادن مقام، – جز در موارد معدودی – توجیه‏گر سخنان محمد بن عبدالوهاب گردیده است.
۲.محمد بن صالح العثیمین، شرح کشف الشبهات عثیمین، ص74؛ به نقل از: وهابیت بر سر دو راهی، ص86.
۳.حسن بن فرحان، پیشین، ص13؛ به نقل از: وهابیت بر سر دو راهی، ص146 و ۱۴۷.
۴. عبد الرحمن بن‏محمد بن‏قاسم الحنبلی، پیشین، ج10، ص113؛ به نقل از: وهابیت بر سر دو راهی، ص157 و ۱۵۸.
۵.همان، ج9، ص285؛ به نقل از: همان، ص159.
۶.ر.ک: تاریخ المملکه السعودیه، ج3، ص73؛ عنوان المجد فی تاریخ النجد، ج1، ص121؛ به نقل از: علی اصغر رضوانی، سلفی‏گری (وهابیت) و پاسخ به شبهات، قم، مسجد مقدس جمکران، چاپ دوم، ۱۳۸۵، ص184.
۷.ر.ک: حسن بن فرحان، پیشین، ص123 به بعد.
۸.تاریخ وهابیان، ص33؛ به نقل از: سلفی‏گری (وهابیت) و پاسخ به شبهات، ص186.
۹. همان، ص74؛ به نقل از: همان.
۱۰.وهابیت بر سر دو راهی، ص86.
۱۱. توبه، ۲۸.